10.ஆம் வகுப்பு தமிழ்
விரிவானம் - கோபல்லபுரத்து மக்கள்
📖 கோபல்லபுரத்து மக்கள் – கதைச்சுருக்கம்
கி. ராஜநாராயணன் எழுதிய கோபல்லபுரத்து மக்கள் புதினத்தின் ஒரு பகுதியே இப்பாடமாக இடம்பெற்றுள்ளது. கரிசல் மண்ணின் கிராமத்து மக்களின் எளிமை, மனிதநேயம், விருந்தோம்பல், பகிர்ந்து உண்ணும் பண்பு ஆகியவற்றை இக்கதை அழகாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.
ஒரு நாள் அதிகாலை, சுப்பையாவின் புஞ்சை வயலில் அன்னமய்யா, சுப்பையா, கொத்தாளி உள்ளிட்டோர் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர். அருகு எடுத்து முடித்துவிட்டு காலைக் கஞ்சி குடிக்க அவர்கள் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, அன்னமய்யா தொலைவில் ஒருவரை அழைத்துக்கொண்டு வருவதைக் கண்டனர்.
அந்தப் புதியவர் தாடியும் அழுக்கு ஆடையும் அணிந்து, தடுமாறி நடந்து வந்ததால் வயதான சாமியார் போலத் தோன்றினார். ஆனால் அருகில் சென்று பார்த்தபோதுதான் அவர் உண்மையில் ஒரு இளைஞர் என்பது அன்னமய்யாவுக்குத் தெரிந்தது.
💧 பசியால் வாடிய இளைஞன்
அந்த இளைஞன் பசியாலும் களைப்பாலும் மிகவும் சோர்ந்திருந்தான். அன்னமய்யாவைப் பார்த்து சிறு புன்னகையுடன், “தம்பி, கொஞ்சம் குடிக்கத் தண்ணி கிடைக்குமா?” என்று கேட்டான்.
அன்னமய்யா உடனே அவனுக்கு நீர் கொண்டு வர முன்வந்தார். ஆனால் அந்த இளைஞன் உதவியை மறுத்து, தானே மெதுவாக எழுந்து அன்னமய்யாவுடன் நடந்தான்.
🥣 அன்னமய்யாவின் அன்பும் விருந்தோம்பலும்
வேப்பமரத்தின் அடியில் கரிசல் மண்ணில் பாதி புதைக்கப்பட்டிருந்த மண் கலயங்களில் கஞ்சி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அன்னமய்யா ஒரு கலயத்தைத் திறந்து, துவையல் மற்றும் ஊறுகாயை எடுத்தார். பின்னர் சிரட்டையைச் சுத்தம் செய்து, அதில் நீத்துபாகம் எனப்படும் மேல்கஞ்சியை ஊற்றி அந்த இளைஞனிடம் கொடுத்தார்.
அதை எப்படிக் குடிப்பது என்று தயங்கிய அவனிடம் அன்னமய்யா அன்புடன், “சும்மா கடிச்சிக் குடிங்க” என்று கூறினார். கஞ்சியைக் குடித்ததும் அவனுடைய முகத்தில் நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் தோன்றியது. பின்னர் அன்னமய்யா அவனை உட்கார வைத்து மேலும் கஞ்சி கொடுத்தார்.
😴 பசியாறிய இளைஞன்
கஞ்சி குடித்ததும் அந்த இளைஞனுக்குள் புத்துணர்ச்சி ஏற்பட்டது. வேப்பமரத்தின் நிழலில் படுத்தவுடன் களைப்பால் தூங்கிவிட்டான்.
அவன் வயிறு நிறைந்து குழந்தையைப் போலத் தூங்குவதைப் பார்த்த அன்னமய்யாவுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. பசித்த ஒருவருக்கு உணவளிப்பதில் கிடைக்கும் மனநிறைவு எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதை இப்பகுதி உணர்த்துகிறது.
👤 அவன் யார்?
இளைஞன் தூங்கி எழுந்ததும் அன்னமய்யாவிடம் ஊரின் பெயர், தான் செல்ல வேண்டிய இடம் போன்றவற்றைக் கேட்டான். தானோ தொலைவிலிருந்து வந்தவன் என்று கூறினான்.
அன்னமய்யா தன் பெயரைச் சொல்லியபோது, அந்தப் பெயரை மனதிற்குள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிப் பார்த்த இளைஞன், தன் சொந்தப் பெயர் “பரமேஸ்வரன்” என்றும், இப்போதைக்கு தன்னை “மணி” என்று அழைக்கலாம் என்றும் கூறினான். தன் பூர்விகம் பற்றிய விவரங்களைப் பின்னர் சொல்வதாகவும் தெரிவித்தான்.
🍚 சுப்பையாவின் புஞ்சையில் விருந்து
அன்னமய்யா மணியைத் தன் நண்பரான சுப்பையாவின் புஞ்சைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கிருந்தவர்கள் மணியை அன்புடன் வரவேற்று, தங்களோடு உணவருந்துமாறு அழைத்தனர்.
அவர்கள் கம்மஞ்சோற்றை இடது கையில் உருண்டையாக வைத்துக் கொண்டு, அதில் சிறு பள்ளம் செய்து துவையலை வைத்து சாப்பிட்டனர். மணியும் அவர்களைப் பார்த்து அதே முறையில் சாப்பிடத் தொடங்கினான்.
🍚 மணியால் அதிகமாகச் சாப்பிட முடியவில்லை
மிகுந்த பசியுடன் இருந்தபோதிலும், மணியால் அரை உருண்டை கம்மஞ்சோற்றுக்கு மேல் சாப்பிட முடியவில்லை. ஆனால் அன்னமய்யாவும் சுப்பையாவும் ஆளுக்கு ஒரு உருண்டை சாப்பிட்டனர்.
சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு அவர்கள் மண்ணால் கைகளைக் கழுவிச் சுத்தப்படுத்தினர். மணியும் அவர்களைப் பின்பற்றி அதே முறையில் கைகளைச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டான். பின்னர் மற்றவர்கள் ஊர்க்கதைகள் பேசிக்கொண்டிருக்க, மணி அமைதியாக மீண்டும் படுத்துக் கொண்டான்.
❤️ கதையின் மையக்கருத்து
பசித்தவருக்கு உணவளிப்பது அறச்செயல்; வந்த விருந்தினருக்கு தம்மிடம் இருப்பதைப் பகிர்ந்து உணவளிப்பது தமிழரின் பண்பாட்டுச் சிறப்பு.
கருத்துரையிடுக
கருத்தளித்தமைக்கு நன்றி